Sonbahar Arayışları...

     


     Sonbaharda yaprakların dökülüp, tabiatın yeşil rengini, dünyadan kısa bir süreliğine saklayıp kendini dinlenmeye alması gibi biz insanlar da dışarıya uzanan dallarımızı budayıp, kalan bir kaç yaz eğlencesini de son yapraklarını döken ağaçlar gibi savuşturup, nadasa alıyoruz ruhumuzu. Yeni hobiler keşfediliyor, yarım kalan işler bitiriliyor, ilgi alanları bulunuyor...Kimi şişlere, yünlere veriyor kendini, kimi halk eğitimin açtığı kurslara....Yazın heyecanlı, coşkulu günleri bitiyor çünkü. Coşkunun bize unutturduğu tüm keşkeler fırından yeni çıkıp, o mis gibi kokusuyla "ne yapsam iştahımızı" kabartıyor sonbahar... Benim her sonbahar yaşadığım "ne yapsam açlığı" bu sonbaharda da dolu dizgin çaldı kapımı. Bu sefer bu denli gümbür gümbür gelişinde çocukların büyümesi, artık kendimi bir tık daha özgür hissetmemin de etkisi büyük kuşkusuz...
    Öyle sanatsever, ince işler düşkünü olamadım hiç. Yazın annemin boş durmayayım diye elime tutuşturduğu danteller hep yarımdır mesela, motiflerin biri büyükse biri küçük olmuştur, hatta sonlara doğru çabuk bitsin diye kestirme motifler uydurduğum da olmuştur. Vel hasıl el sanatları hiç bana göre olmadı. Ben hep gözlüklü kitap kurdu, e biraz kaba tabirle inek olmuşumdur. Şimdi de tam bu sonbaharda, hazır yapraklarımı döküp kendimle kalmış, köşeme çekilmişken, bu kışı da sağ salim atlatmak için, bir şeylerin kenarına tutunarak eksik kalanları kapatmaya çalışıyorum. Tutunduğum şeyler yine kitaplar oldu elbette. Kitap kokusu, yeni öğrenmeler, yeni eğitim alanları... Yok, ne olduğunu sormayın! Paylaşınca büyü bozuluyor. Biraz yol alırsam anlatırım. Anlatmazsam bilin ki bir daha ki sonbahar da yine baştan alıyor olacağım...
      Sonbahar biraz da pişmanlıklarımızı, keşkelerimizi hatırlatıyor bize. Olduramadıklarımızın nedenlerini sorgularken buluyoruz kendimizi. İşte bu olmayanların yerini dolduracak ikame işler çıkartıyoruz başımıza. Hep bu örgüler, bu kokulu taşlar, bu sunum merakları, teraryum kursları, kurdela bağlanmış kekler içimizde yarım kalanları tamamlamak için aslında.  Gelip geçici hevesler, çoktaaan geçmiş olan uktelerin sesini bastırmak için belki de.
     Neyse ne canım... Neyse ne işte bir şeylerle ugraşıp, biraz takdir toplayıp kendimize geliyoruz. Bu kıştan da alnımızın akıyla çıkalım, niyet edip yarım bıraktığımız ne varsa ve tamamlamak mümkün değilse artık, hadi bakalım! Başımıza yeni icat çıkaralım o zaman... Çıkaralım ki yüzümüze yüzümüze vurmasın gerçekler. Oyalanmalı ruhumuz, beynimiz... Çok takılmamalı sağa sola, çok da düşünmemeli bence, çok imrenmemeli. Bir yaş vardır ya hani "bu yaştan sonra" denir ona, "bizden geçti artık"denir...Rakamsal değeri kaçtır bilinmez, kimi ne göre 30 lar, kimine göre 35 ler, 40 lar dır o yaş. İşte tam o yaştayken başlıyor bu hobi merakları. Bir şeyler ulaşılmaz olduysa, içimizdeki heyecan söndüyse, kendimizi yapılandırmak için arayış içine giriyoruz. İyi de oluyor aslında, çabalamak hala yaşam sevgisinin bitmediğini gösteriyor, hala küçük kıpırtılar var, en azından kendimizi dış dünyaya kapatmamamız gerektiğinin farkındayız. İyi geliyor bu sonbahar arayışları, iyileştiriyor...
 
   
   
   
         
Share on Google Plus

anne güncesi

6 yorum:

  1. Ne güzel bir yazı olmuş... Tam da sonbahara özgü şeyleri sıcacık anlatmışsın...

    Bu arada benim de motifler irili ufaklı olur ahahaha :) Bir türlü tutturamam, tam tuttururum şevkim kaçar :) Ne olacak bizim halimiz :))

    Mutlu hafta sonları diliyorum ♥

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Demek ki bu dantel ilinden sıkılan sadece ben değilim.
      Her sonbahar önce depresyona sonra arayışa giriyorum. İyi de oluyor aslında;)

      Sil
  2. Sonbahar başlangıçların mevsimi bence

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de her yeni güzel şeye sonbaharda başlamışımdır. Sonbahar bana iyi geliyor. Kendimi keşfediyorum belki biraz da...

      Sil
  3. Dantel tam bana göre. Ama hala o çok imrenip, kaç defa niyet ettiğim ama hala kılımı kıpırdatmadığım o yatak örtülerinden örmeye girişmedim.
    Çünkü biliyorum yine yarım kalacak.
    Ama hayalim hep emekli olup kurslara gitmek. Niye bu kadar klasiğim yaw :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yok ya, klasik değilsin bence, benim de hayalim emekli olup kurslara gitmek;)))

      Sil

Gmail hesabınız olmasa bile yorumlama biçiminde: ADSIZ seçeneğini seçerek yorum yapabilirsiniz