İkinci Çocuklar İhmal Mi Ediliyor?

       
             İkinci çocuğu ihmal mi ediyorum, olması gereken mi bu?
             Son zamanlarda kafami kurcalıyor bu soru. İlk çocuk, ilk annelik heyecanı, hamileyken alınan notlar, okunmuş ve okunacak bir dolu kitap, "model" denilen çocukların ailelerini örnek alma, göz gezdirilen internet siteleri v.s... Doğunca şöyle yapacağım, böyle yapmayacağım derken, doğduktan sonra bütün bu öğrendiklerini uygulama isteği ile aşırı ilgiye boğulmuş bir çocuk ortaya çıkıyor sanki.
            Ta 3 yaşından beri oyuncak bebeğiyle oynayıp annelik hayali kuran, derken kuzen, komşu, akraba çocukları, belli yaştan sonra yakın dostların çocuklarına yemek yedirmeye, uyutmaya, oynatmaya her zaman gönüllü olmam ve içimdeki 28 yılın patlamasının yanı sıra, sabırsızlık içinde geçen 9 ayın birikimi derken, Neva'yla her daim birlikte bir şeyler yapan bir ana-kız olup çıktık.
          Sonra.... Sonra ise kardeş geldi. İkinci çocuk olunca bazı şeylerin dozunu fazla kaçırdığımı anladım. Hep ilgi, hep oyun bana bağımlı büyüyen bir çocuk demek aslında. Ben bıraksam babası, babası bıraksa ben... Bundan çocuk rahatsız mı, yooo gayet mutlu. Ama belli bir zaman sonra biz rahatsız olmaya başladık. Neyse ki kardeşi doğdu da, çocuğu, ilgi manyağı olmaktan kurtardık.
          Kaan ile, Neva'ya ayırdığımız vaktin dörtte biri belki ilgileniyoruz. Olması gerektiği gibi aslında. Ama içimdeki, çocuğu ilgiye boğmaya çalışan anne hala ölmemiş ki Kaan'a haksızlık yaptığımı düşünmeye başladım bu aralar. Hatta eşim de Kaan'la daha mı az ilgileniyoruz demeye başladı. Halbuki ikimiz de ayrı ayrı ilgileniyoruz. Ama diyorum ya içimizdeki bu fazla ilgili ebeveyn hala yaşıyor, bizi çocuğu rahat bırakmama konusunda dürtüyor.
          Her şeyin bir kararı, bir dozu var. Oyunun da öyle, sevginin de. Neva hala bizsiz oyun oynamak istemiyor, kendi kendine biraz oynasa da, babasına ya da bana illa ki bir rol biçiyor oyunda. Kaan'a gelince, kendi kendine daha iyi oyun kuruyor, bize ihtiyacı olunca sesleniyor ancak. Tabi bunda yalnız olmamasının, ablasıyla oynamasının da etkisi var.
       İkinci çocuğu ihmal mi ediyorum, olması gereken mi bu? Sanırım olması gereken bu. Kaan olması gerektiği gibi belki de. Ama biz, ilgiyi abartmaya öyle alışmışız ki, yine de kendimizi sorguluyoruz..



Share on Google Plus

anne güncesi

3 yorum:

  1. Hiç öyle düşünmeyin bence ikinci çocuk olmak avantajlıdır. Sizinde anlattığınız gibi aile ilk çocukta neler yaptığını tartıp gerektiğinde değişiklikler yapar. Sağlıkla büyüsünler inşallah ikiside Bu arada hikaye kalpli kadın blog keşif etkinliğinden geliyorum, sizi takibe aldım, banada beklerim :)
    sevgiler :)

    yenilenmeprojesi.blogspot.com.tr

    YanıtlaSil
  2. Evin büyük çocuğu olarak kardeşimi ustalık eseri olarak görmüşümdür ahahaaa :))
    Bende acemiliği attınız diye de hala takılırım anneme...
    Evet ikinci çocuğun sanki bir dezavantajı varmış gibi gözükse de küçükken emin ol büyüyünce avantaja dönüşüyor. Gönlünü rahat tut :)

    YanıtlaSil
  3. İlk çocuk ilk göz ağrısı, anne-babanın hayallerini gerçekleştiren, ustalaşma yolunda ilk deneyimler, daha titiz, daha hassas, daha duygusal olunan yıllar. İkinci çocuk bakım açısından daha şanslı, anne-babanın bilgileri daha oturmuş, kendilerinden daha emin. İlk çocuktan kalan eşyaları kullanabilir.
    İkinci çocuk ihmal edilmiyordur da belki daha az zaman ayrılıyordur.İlk çocuk kıskanmasın diye sevgi paylaşılıyordur.

    YanıtlaSil

Gmail hesabınız olmasa bile yorumlama biçiminde: ADSIZ seçeneğini seçerek yorum yapabilirsiniz