4 YAŞ ERGENLİĞİ

                                 Kız, Biracial, Afrika, Siyah, Toddler, Küçük, Aksilik 
      Terrible two dedik, 2 yaş sendromu dedik, minik ergenlik dönemi dedik...Nerden çıktı şimdi bir de 4 yaş ergenliği...Hakikaten ya, nerden çıktın sen?
      Neva'yı anlayamıyoruz bu aralar. Hoş O da bizi anlamaktan bihaber. Kendini ispatlama çabaları, üstün görme, her şeyi becermek isteme, yaşından daha büyük şeyleri yapmaya çalışma. Taklit, özenti....2 yaş sendromu çok tanıdıktı. Onu, saçma sapan ağlama krizlerine sokan şeyi anlayıp, çözme yoluna gidiyorduk. Hem kendini ifade etmek isteyip konuşamaması, hareketlenmeye başlaması ama henüz istediği seviye de hareket edememesi. Bunun gibi şeyler onun minik, asabi bir ergen olmasına neden oluyordu. Tıpkı şimdi Kaan da yaşadığımız gibi. Bir de 4 yaş ergenliği varmış. Bunu da bu aralar evde yaşadığımız ufak krizlere neyin neden sebep olduğunu anlamaya çalışırken öğrendim.
      Bana çok özeniyor. Yeni bir şey alsam aynısından istiyor. Ayrıca  4 yaşında olmasına takmış durumda. Ne zaman 5 olacağım, ne zaman 6 olacağım. Ben aslında okumayı biliyorum deyip kitap okumaya çalışmalar:))) Kreşteki erkek arkadaşlarını kutsallaştırmış durumda. "Mustafa sandalyeyi tek başına kaldırıyor", "Halit Tuğra ile atçılık oynuyoruz, o beni geçiyor", "Keşke saçım erkekler gibi kısa olsaydı, toka takmazdım:)))) Ah daha neler neler...Kaan deseniz ablasını model alıyor. Bugün tülbente tahta kaşığı sarmış "ee eee hadi uyu" diyordu....Allahım yavrucaklarıma ne oldu. Cinsel kimlik karmaşası mı yaşıyorlar. Ben nerde yanlış yapıyoru,? Biri 2 yaş sendromunda, öteki 4 yaş ergenliğinde...Evde 2 minik ergenimiz var.
      Kardeşine karşı üstünlük kurma çabaları çığırından çıktı. Otorite kabul ettirmeye çalışıyor kendini. En çok kullandığı cümleler:
       - Kaan sen yapamazsın, bebeksin, küçüksün sen...
       -Ben ablayayım ya, bana o yüzden şapka aldılar. Bebekler şapka takamaz. ha ha ha diye gülüyor:)) ( Kaan'ın geçen yılki şapkası hala ona oluyor, o yüzden ona yeni şapka almadık)
        -Kaan ablayı öp bakayım, küçükler öper:))
        Görseniz, çok tatlı diyalogları var. Kaan da ablası ne derse koştur koştur yapıyor. Öl dese ölecek! O kadar yani...
         Kardeşiyle sınırlı değil sadece; Selma koşamıyor, çünkü O  çok yavaş, ben çok hızlıyım. Ben de Mustafa gibi zıplıyorum bak anne...Özendiği çocukların yaptıklarını yapamayınca da ağlıyor.
      - Kızım sen küçüksün onlar kadar olunca sen de yapabileceksin.
      -Ben küçük değilim...ühü hü ühü ühüü ( Bebek demedik evladım, küçük dedik sadece, ne bu hüngür foşurt ağlamalar)
       Pazar günü bakkala gidip ekmek almak istedi.
       -Bundan sonra ekmekleri ben alacağım!
Biz şok tabi. Nerden çıktı bu cümle.Büyümeye hevesli biliyoruz da bakkala gidip ekmek alabilecek kadar da değil yani.
       - Olur kızım da apartmanın giriş kapısı çok ağır, kem küm falan..
      - Ben kapıyı itebiliyorum.!!!
      İtiraz etsen bir dert, olur desen nasıl yapacak tek başına...
      O kadar ısrar etti ki eşim gidip önceden kapıyı açtı. Önüne taş koydu. Bir de demesin mi asansörle inceğim. Tek başına binebilirim ben diye. Neyse onu da kabul ettik. Asansörle ilgili deneyimleri vardı önceden. Yine 100 kere uyarmaktan geri kalmadım tabi.Sıfıra bas, kapı kapanır kapanmaz kenara git, açılınca in falan....Birimiz balkonda, birimiz pencerede bekliyoruz. Bakkalla zaten fazlaca samimi. Ekmeği aldı para üstünü de almış. Yine asansöre bindi geldi.
       -Bakııınnnn aldım.
       -Afferin kızımaa.....
        Valla yaptı, ekmeği aldı. Bu kız büyümüş arkadaşlar. Biz bilememişiz:)
        Neva büyüyor, kendini ispatlamaya çalışıyor, biz de ona ufak ufak destek oluyoruz. Sendromlar bitmiyor. Her yıl yeni bir şeyler...Her şeye rağmen büyüdüklerini izlemek çok güzel...


       
       
Share on Google Plus

anne güncesi

14 yorum:

  1. Sanırım anne-babaların sabır istemesi son bulmayacak, sizi çığırından çıkarma evresine gelmiş olabilir zaman zaman ama ben okurken çok keyif aldım, Kolay gelsin size :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet uzaktan bakınca keyifli aslında tadını çıkarabilsem benim için de keyifli ama bazen bardağı taşıran son damla oluyorlar;)

      Sil
  2. Sabır diliyorum öncelikle sana
    maalesef birde bu çıktı
    hiç üstüne gitmeyin derim
    yoksa bu dönemdeki inatlaşma ve hırçınlıklar devam ediyor
    bir süre sonra kayboluyor merak etmeyin :)
    sevimli cimcimeler böyle ne yaparsın :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok haklısın üstüne gitmemek lazım. Her zaman sabırlı olamıyorum elbette idare ediyoruz işte. Dünyanın en zor işi çocuk büyütmek olsa gerek

      Sil
  3. 2 yaş yetmedi bide 4 ü mü bekle diyorsun :) sendromlarına vurgunum resmen :)))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bizi bu sendromlar bitirdi be!!! Ne çektik be yavrum:)))) ya sorma varmış. Şu anda evde iki minik ergen var herkesin bir derdi var. Allahım sen yardım et yarabbim;)

      Sil
  4. Ha ha haaa çok komikler ya. Senin yazdıklarını okurken dahi suratıma kocaman bir sırıtma oluştu. Tam sevilecekleri yıllar. Onların o küçük asilikleri yaşları büyüdükçe tatlıktan çıkıp, can sıkıcı duruma gelecek. Zira benim 10 yaşında ki oğlumda olduğu gibi. Evet çocuklar büyüyor; ancak büyüdükçe sorunları da büyüyor. ( bu cümleyi kuracağımı daha önceki yıllarda kuracağımı hiç tahmn dahi edemezdim) Bakalım büyüdükçe daha neler göreceğiz?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet ya erkeklerde daha zormuş ergenlik. Geçen gülşah'ın bloğunda okudum halime şükrettim:) büyüyünce laf da anlayamıyorsun. O günler Nasıl geçecek. Artık sizin gibi tecrübelilere başvuracağız;)

      Sil
  5. Valla sabır işi gerçekten.İnsan nasıl davranacağını bilemiyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çocuk büyütmek öyle farklı ki. Belli bir metodu yok gerçekten. Her çocuğun başka başka huyları var

      Sil
  6. Valla sizin için zor olan bu durumla çok gülddüm :)) yerim ben onları ya peki onların büyüyüp küçülmüş halleri benim yeğenlerimde öyle baya zorluyorlar Anne olmak kolay iş değil :) Allah kolaylık versin sevgiyle kalın

    YanıtlaSil
  7. Eyvahlar olsun anne güncesi diyorum :)) ay ben ergenlik denilince bildiğin lise dönemleri filan diye düşünürdüm , çocukların dönemleri bitmiyor bitmiyor valla billa :( ağlamasa daha iyiymiş, bizde de var ufaklık ben çocuk değilim diye ağlıyor gelde cinnet geçirme :D

    YanıtlaSil
  8. Bir sendromlu da bizde var seni çok iyi anliyorum. Hatta bende bir de ergen ve 10 yasinda erken ergen de var :)

    YanıtlaSil
  9. Ah bu sendromlar başlayıp da bitmeyecekler galiba :)) Kayınvalidem hala kızının sendromları ile boğuşuyor ki o da 40 üstü... Neyse ki biz de onlar ile olgunlaşıyoruz yaşadıkça, kolay gelsin sana (benim kız 3 buçuk ve aynı sendromu yaşıyoruz)

    YanıtlaSil

Gmail hesabınız olmasa bile yorumlama biçiminde: ADSIZ seçeneğini seçerek yorum yapabilirsiniz