KARDEŞ GELDİ (anne depresyonda)

        Anne yorgun...anne uykusuz...anne yalnız....Anne depresyonda.
       Günler bir şekilde geçiyor, çocuklar büyüyor....Anne güçlü olmaya çalışmaktan, her şeye yetişmeyi istemekten, kalbinin iki, bedeninin bin parçaya bölünmesinden yoruldu artık.
     
        Bu aralar çok çabuk öfkelenmeye başladı. Tahammül edemiyor küçük yaramazlıklara. Sesi daha çok yükseliyor, öfkesi daha geç sönüyor. Neyin var ? Çok kötü görünüyorsun diyenlere. 'Yorgunluktan, uykusuzluktan' deyip geçiştiriyor. Halbuki demek istedikleri çok farklı....Zaten anlatacak gücü yok. Konuşmayı unutmuş. Belli repliklere belli cevaplar...
       Biri uyuyor, biri uyanıyor....Sadece bebeği emzirirken oturuyorum. Yemek yapsam ya yanıyor, ya tuzlu, ya da tuzsuz oluyor. Her şeyim yarım çünkü. Ve bu kadar yarım kalan işi toparlayamıyorum. Çünkü parçaları birleştirip bütün yapacak enerjim kalmıyor, zaten uykusuzluktan kafamın da pek çalıştığı yok. Temizliğe hiç girmeyelim. Ama evi süpürmek rahat. Oğlum süpürgenin sesini seviyor, kızım da süpürgenin üstüne binmeyi....
        -Oooo maşallah büyümüş seninkiler...
        -Var mı bir yaramazlık, çocuklar nasıl?
        -Hasta mi ettin yine çocukları!
        Hep çocuklar, herkes çocukları soruyor. Kimse de ' yardıma ihtiyacın var mi? Sen nasılsın? demiyor. Doğur ne olacak, arada biz de yardım ederiz diyenlerden eser yok. Üstüne üstlük suçlamalar, yargılamalar, yorumlar...
     
      Kardeş kıskançlığı sendroma dönüşmesin derken ben kendimi depresyonda buldum.  Sendrom sendromu getirirmiş. Lohusalık sendromu, tükenmişlik sendromu, bahar sendromu derken o dönem hepsiyle tanıştım. Sonuç olarak depresyona girdim.Ben mutsuz olunca çocuklarda mutsuz oluyordu ister istemez. Olaylara yaptıkları yorumlar bile değişmeye başlamıştı. Gereksiz yere hırçın olmaya başladılar. Oyun oynuyorduk yine, bir şeyler bulup vakit geçiriyorduk ama ben kendi mi veremiyordum. Çocuklar hissediyordu bunu. Sanki olumsuz elektriğim direkt onlara geçiyordu.
         Peki ne yapabilirdim.  Böyle mutsuz, depresif, köşesinde oturan bir insan olamazdım. Ruhuma aykırıydı bu bunalım havaları.
         Biri gelip de beni bu durumdan kurtaramazdı. Çevremde bana bu gücü verecek kimse yoktu.  Benim silkelenip kendime gelmem lazımdı. Her şey daha da kötü oluyordu anne kötü olunca...
         Depresyon belirtilerine baktım internetten. Şöyle diyordu:
         Enerjisiz hissetme(hissediyorum ama uygulayamıyorum.
         İlgi kaybı( nasıl ilgilenmem ikisi de ciyak ciyak aglarken)
         Uyku eğilimi( evet hep uykusuzum ama sıkıysa uyu bakalım)
          İştahsızlık ya da aşırı yemek yeme(aslında iştahım var ama masadan on kere kalkınca iştah falan kalmıyor)
          Yani depresyonumun bile tadını çıkaramadım:)))
        Kış gelip hastalıklar da başlayınca süper anne pelerinimi çıkarttım. Dedim ki kendi kendime her şeye yetişmekten, mükemmel anne olmaya çalışmaktan vazgeç şimdilik. Sen iki küçük çocuğu yalnız büyüten bir kadınsın. Evin kirli, saçın dağınık, yemeklerinde biraz dibi tutmuş olacak. O kitaplarda okuduğun mükemmel annelerin bakıcıları, hizmetçileri, şoförleri var. Onlar için "çocuğunuz gereksiz yere ağladığın da sakin olun" demek çok kolay. Sen tek başına bir HATİCE sin...
     
        Akıl vermek kolay annelere. Akıl vermeyin, yardım edin. Yoksa zaten ne yapacağını biliyor anneler. Sadece her şeye yetişmekten kafası karışık biraz...
     
     

       
       
       
     
     
       
       

     

Share on Google Plus

Hatice Durgun

5 yorum:

  1. Oncelikle blogunuz hayirli olsun :) yeni ve guzel aktif bir blog olucak sanirim.daha bir ayda ne guzel paylasimlar yapmissiniz.ben de yeni anne ve blogger olarak first buldukca yazmaya calisiorum. Soylediginiz depresyonlari hepimiz geciridik ne kadar dogru.ama herseye ragmen deger bebeklerimiz icin :) sevgiler. Bende beklerim bloguma.takibe aldim sizi de.
    http://aglikliyasamgurusu.blogspot.com.tr

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler...yaşadıklarımdan belki birileri istifade eder diye blog açtım. Hem de bir iç döküş oldu...hemen geliyorum blogunuza...:))

      Sil
  2. Blogda gfc den ekleyin :) hosgeldinizz sizdee mutlu oldum cok..

    YanıtlaSil
  3. ayyyy kıyamazlar onaaaaa yazık ama onaaa :)

    YanıtlaSil

Gmail hesabınız olmasa bile yorumlama biçiminde: ADSIZ seçeneğini seçerek yorum yapabilirsiniz