Çocukların odasını ne zaman ayırmalı

           Dikkat dikkat bu bir anne itirafıdır!
           Çok pişmanım...Minik kuzum Nevoş'umun 20 aylıkken odasını ayırdığım için. Nasıl el kadar bebeyi o yaşta ayrı odada yatırabildim kendime şaşıyorum.
           Kızımın uykuları çok hassastı. Oğluma hamile olduğumu öğrenince onun odasını ayırma kararı aldım. Amacım kızımın bebeğin ağlamalarından rahatsız olmaması, kızım uyanırsa ikisiyle birden uğraşmak istemeyişimdi. O da pek bir hevesliydi. Gittik güzel bir oda takımı aldık ve odasını ayırdık. Hiç uyanmadan sabaha kadar uyuyordu. Odasına alışsın, kardeşim doğunca beni odadan atıyorlar gibi düşünmesin diye doğumdan 5 ay önce odasını ayırdık, yalnız uyumaya başladı.
           Kardeşi doğmadan önce bazı geceler ben, bazı geceler babası kitap okuyup uyutuyorduk. Kardeşi doğunca kendisini sadece benim uyutmama izin veriyordu. çoğu zaman kızım tam uykuya dalacakken oğlum acıkıyordu.   birlikte gidip kardeşini emziriyordum, tekrar kızımın odasına geri dönüyorduk. Bir kaç kez 'gel sen de benimle uyu' dedim kabul etmedi. İlla ki onun yanında uyumamı istiyordu. Kardeşini burada, senin yanında emzireyim dedim onu da kabul etmedi. Aslında bütün derdi ondan hiç ayrılmamamdı. Beni kardeşiyle paylaşamıyordu.
          Biri yanımda, diğeri odada hiç içime sinmiyordu. Ama bir kere odasını ayırmıştık. Yalnız yatmaya alışmıştı. Şimdi bu alışkanlığına ket vurmak istemiyordum.
           Oğlum 2-3 aylıkken ona yine benim yanımda yatmasını teklif ettim. Bu sefer kabul etti. Artık çok yorulmuştum. Gece kızımın yanında uyuyordum, oğlum acıkınca koştur koştur yatak odasına gidiyordum. Bazen orada uyuya kalıyordum. Sonra kızım uyanıyordu tekrar onun odasına gidiyordum. Nerede nasıl uyuduğum belli değildi anlayacağınız.
          Kızım benim yanımda uyumaya başlayınca sabahları daha mutlu kalkıyordu. Biri koynumda, biri başucumda ben de çok mutluydum. Tam bir sene kızım bizimle ayn odada uyudu. Sonra kreşe başlayınca arkadaşlarının ayrı odalarda kaldığını öğrenmişti. Bir gün 'bende artık kendi yatağımda yatacağım' dedi ve birlikte yatma hikayemiz burada bitti.
      Demek ki her şeyin bir vakti varmış. Kızımın odasını o çok küçükken ayırarak aslında ikimize de kötülük yapmışım. O bana yeterince doyamamıştı, ben de iki oda arasında mekik dokuyarak yorulmuştum.
        Bir modern anne kalıbı vardır ya hani. Neden kendimizi bu kalıba sokmak istiyoruz anlamıyorum. Odasını erkenden ayırmak lazım mantığındaki moderncilik anlayışı... Yorganını bile kendi üstüne örtemeyen çocuğun odasını ayırmak hem ona hem de anneye işkence. Güvenle bağlanma diyor ya Adem Güneş, bağlanma sağlanmayınca çocuk bunun acısını farklı şekilde çıkarıyor. Davranışlarına olumsuz yansıyor. İyi ki de kızımı yanıma almışım kardeşi doğunca. Koynumda öpe koklaya bir sene uyuttum. Şimdi istesem de benimle uyumuyor.
     Oğlum 19 aylık, bizimle aynı odada hatta beşiği tam yatağımıza bitişik. Biraz ağlayıp mızmızlanırsa hemen yanıma alıyorum sımsıkı sarılıyor bana ikimizde deliksiz uyuyoruz. Onu da iki buçuk yaşından önce ayrı odada yatırmak istemiyorum. Sanırım bu sonbaharda artık onunda odasını ayırırız diye düşünüyorum. Tabi o süreçte neler yaşarız bilemiyorum.
        İki çocuk arasında yaş farkı azsa kesinlikle anne ikisiyle birlikte aynı yerde uyumalı. Bunun dışında çocuk istemeden odasını erkenden ayırmamak lazım diye düşünüyorum. Benim kızım çok mutluydu odasında. Belki de biz çok güzel anlattık ayrı odada uyumayı, o da kendine ait bir yer var diye orada uyuyunca mutlu oldu.
     Pedogog Adem Güneş iki buçuk yaşından önce çocuğun odasının ayrılmasının doğru bulmadığını söylüyor. İlk başlarda bu düşünce bana ters gelmişti ama yaşadıklarımdan sonra onun ne kadar haklı olduğunu anladım.
       Yazılarımda genelde Adem Güneş' ten örnek veriyorum. onun çocuk psikolojisi ile ilgili  düşünceleri benim kafamdaki anne kavramına daha çok uyuyor. Ve çocuklarla yaşadığım her olaydan sonra çıkardığım her dersten sonra Adem Hoca haklıymış diyorum.

Share on Google Plus

Hatice Durgun

9 yorum:

  1. Herkes bu konuda farklı teoriler üretiyor ve insan ne yapacağını kestiremiyor açıkçası...
    Oğlum 7 yaşına girdi ayrı yatarken geceleri korkmaya başladığı için tekrar bizimle uyumaya başladı. Yazınızı okuyunca anladım ki ne erken ne de çok geç kalınmalı ... Biz şimdi zorlanıyoruz açıkçası.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet geç kalmakta iyi değil çok erken de...çocukların belli yaşlarda korkuları oluyor geçici bir dönemdir oglunuzdaki de

      Sil
    2. Evet geç kalmakta iyi değil çok erken de...çocukların belli yaşlarda korkuları oluyor geçici bir dönemdir oglunuzdaki de

      Sil
  2. Güzel ve faydalı bir yazı olmuş. Çok teşekkürler paylaşım için. Ben de 2.5 yaşına kadar aynı odada yatma taraftarıyım. Onun yanında ben de mutlu ve huzurluyum. Bir daha bu güzel çağlarını göremiycez. Doya doya her anını yaşamak, sarılmak ve koklamak gerek. Zaten belirli bir çağa geldiklerinde bunları bile yaptırmak istemeyecekler :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öyle canım ya. Demin kızım çok sıkıştım deyip sutladi beni yataktan:))) artık satılmaması bile istemiyorlar bazen.

      Sil
    2. Öyle canım ya. Demin kızım çok sıkıştım deyip sutladi beni yataktan:))) artık satılmaması bile istemiyorlar bazen.

      Sil
  3. Biz kızım bir yaşına girdiğinde odaları ayırdık, eşim gece çok horluyor ve Berrak uyuyamıyordu. Şimdi üç buçuk yaşında ve arada bizim yanımıza geliyor yada bizim ile uyuyor. Çocuktan çocuğa durum değişebilir o yüzden genel birşey demek mümkün değil

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Alıştıysa şanslısın gamzeciğim. Çocuklarla ilgili genelleme yapmak çok zor

      Sil
    2. Alıştıysa şanslısın gamzeciğim. Çocuklarla ilgili genelleme yapmak çok zor

      Sil

Gmail hesabınız olmasa bile yorumlama biçiminde: ADSIZ seçeneğini seçerek yorum yapabilirsiniz