İKİNCİ ÇOCUK KARARI

        Merhaba blog severler
        Sıcacık, taze bloğumda ne paylaşsam nerden başlasam diye epey düşündüm. E bu blogda iki çocuklu hayatımı anlatacaktım madem işe ikinci çocuk kararını nasıl aldığımı (hem de kızım 16 aylıkken) anlatarak başlamak istedim.
         Neva artık özgürleşme yolunda adım atmaya başlamış, oyuncaklara olan ilgisi artmış, iki kişilik oyunlardan daha çok zevk alıyordu. Sürekli görüştüğümüz yaşıtı bir arkadaşı vardı ama bu yetmemeye başladı. Eşim ve ben memleketlerimizden farklı bir şehirde yaşıyoruz işimiz gereği. Dolayısıyla da akrabalarımız yok yanımızda.  Ancak senede bir iki kez kısa süreliğine görüşüyoruz. Tabi bu görüşmelerde Neva tam onlara alışacakken dönüş yolculuğu başlamış oluyordu.
         Eşimle düşündük ve şu karara vardık. Kızımızın kuzenleriyle ilişkisi hep sınırlı olacak ve biz ona kendi yaşıtları kadar oyunlarında, duygu paylaşımlarında yakın olamayacağız. Sürekli parklarda "hadi Neva'yı da aranıza alın", gittiğimiz çocuklu ortamlarda "kızım çekinmesene git oyna sende çocuklarla", demekle ve canı sıkılmasın diye yaşıtı olan ailelerle buluşma fırsatları yakalamakla geçecekti hayatımız. Çok ara verirsek yaş farkları çok olacak ortak noktaları azalacaktı ve ben tam kariyer planlarımı tozlu raflardan kaldırmışken tekrar bir çocuk telaşıyla hayatımı yine erteleyecekim. (Çocuk da yap kariyer de dediginizi duyar gibiyim:)) malesef yabanci bir sehirde kuaföre bile giderken çocuğumu bırakacak yer bulamazken hem kariyer hem çocuk yürümedi. Ve ücretsiz izne ayrıldım. Neyse bu da başka bir yazı konusu olsun....:)
        Uykusuz gecelere alışkındık ne de olsa. Rahata alışmadan ikinciyi de aradan çıkartalım dedik. Cinsiyet hiç önemli olmadı bizim için kızımızın bir hayat yoldaşı olsun yeterdi.
      Veeee bu düşüncelerin ardından kızım 18 aylıkken oğluma hamile kaldım. Allah'a şükür tam istediğim gibi aralarında iki yaş farkı oldu. Şimdi oğluşum 22 aylık. Hayat onlarla bambaşka güzel....
       Aklınıza bir kardeş fikri takıldıysa hemen uygulayın derim. Hem de fazla ara vermeden. Çocuklarımız yalnız büyümesin. "Nasıl olacak zaten birinci çok yordu" diyorsunuz biliyorum. Aslında tam da sorun bu tek çocuk daha çok yoruyor. Çünkü herşeyi sizinle yapmak istiyor ama ikisi olunca kimseye ihtiyaç duymuyorlar. Öyle güzel ki birlikte oynadıklarını görmek. Tabi bu birlikte oynamaya başlama sürevenine kadar anneler biraz yoruluyor. Ama sonrasında her şey yoluna giriyor ve siz onlar birbirlerine kitap okurken blog yazıyorsunuz...
Share on Google Plus

Hatice Durgun

8 yorum:

  1. Ben her zaman derim. Hayatta yalnız kalmamak adına kardeş şart. Kesinlikle sonuna kadar güvenebileceği, yanında olacağı ve onu sonsuz seveceği tek kişi bizim olmadığımız yerde kardeş. aralarında yaş farkı olmamasını bende istedim. Çünkü benim de kardeşimle aramda 2 yaş var. Çocuklarım arasında da tam 28 ay var. Birlikte büyüyorlar, öğreniyorlar. Evet bazı zamanlar çok yıpranıyoruz belki ama ileride göreceğiz bunun meyvelerini. Bana kalırsa yaşları birbirine yakın çocuklar tam anlamıyla kardeş oluyorlar. Dİğer türlü sanki büyük çocuğa daha fazla anlam yüklenmiş gibi oluyor. Sağlıklı huzurlu uzun yaşamları olsun. Eline sağlık yazı için.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bizimkilerde de 26 ay var. Dediginiz gibi kardeş şart. Onların birbirlerine satılmaları, kizmaları...her halleri bir başka.

      Sil
  2. Ablamla aramız da 13 ay var anneme kalsa sonradan cesaret edemezdim ablan tek çocuk kalırdı der :( bana kalsa keşke 1 tane daha olsaydı kalabalık aile dünyanın en güzel mutluluğu :)) ablam olmasa kim çekerdi nazımı ^^

    Gözde'nin Blog Günlüğü

    YanıtlaSil
  3. Benim çocuklarımın arasında 5 yaş var. Aslında daha çok olacaktı. İkinciyi düşünüyorduk ama o zaman değil. Sürpriz oldu. İyi ki de olmuş büyüdüler bile:)

    YanıtlaSil
  4. Benim çocuklarımın arasında 5 yaş var. Aslında daha çok olacaktı. İkinciyi düşünüyorduk ama o zaman değil. Sürpriz oldu. İyi ki de olmuş büyüdüler bile:)

    YanıtlaSil
  5. Özellikle 7 yaş aralığı istedim :) kendimi yıpratmak oğluma da haksızlık yapaktan korktum sanırım ama çok da memnunum kimse kimseye arıza cıkarmıyor :)

    YanıtlaSil
  6. Bizim oğlan 2.5 yaşında, ikincisine cesaret edemiyoruz ama dediklerinizde çok haklısınız :)

    YanıtlaSil
  7. anne güncesi:))Ne keyifle okudum bilemezsin kızım.Çok geçerli nedenlerle, düşünüp taşınıp en doğru kararı vermişsiniz yavrum.Tek çocuk gerçekten çok yönden sakıncalı. Evdeki tüm imkanların önüne serilmesi, egoist olmasıyla bile sonlanabiliyor.Tabii en kötü ihtimalle.Aslında olağan egosu eve tam hakim olmadan bir paylaşımcı gelse,kendisi için neler yapıldığını anlar ve paylaşma duygusu,anne ve babanın desteğiyle yerleşir. Evlatların ve eşinle mutlu bir hayat dilerim canım.Sevgilerimle.Ece ablan..

    YanıtlaSil

Gmail hesabınız olmasa bile yorumlama biçiminde: ADSIZ seçeneğini seçerek yorum yapabilirsiniz